Avrupa'da 1910'larda bireysel çabalarla başlayan ekolojik üretimin yaygınlaşması 1930'ları buldu. 1972'de Almanya'da Uluslararası Ekolojik Tarım Hareketleri Federasyonu (IFAOM) kuruldu. Dünya çapındaki bu federasyonla ekolojik tarım yapanlar bir çatı altında örgütlenerek bu konuda sağlıklı adımlar atılması, gerekli standartların oluşturulması, yerleşmesi için çalışmalar başladı. Her yıl yaklaşık %20-30'luk bir oranda büyüme kaydedildi. Avrupa Birliği'nin sadece bitkisel ürünleri kapsayan ilk organik ürün yönetmeliği 1991'de, hayvansal üretimi de içine alan 'Organik Tarım Yönetmeliği' ise 2000'de yayınlandı. Bugün dünyada en çok organik üretim sırasıyla Avustralya (7.7 milyon ha), Arjantin (2.8 milyon ha) ve İtalya'da (1 milyon ha) yapılıyor.
Türkiye'de 1970'lerde küçük adımlarla başlayan organik tarımın ticari bir önem kazanmaya başlaması 1990'ları buldu. 1992'de 'Ekolojik Tarım Organizasyonu Derneği (ETO)' kuruldu. 1994'de 'Bitkisel ve Hayvansal Tarım Ürünlerinin Ekolojik Metotlarla Üretilmesine İlişkin Yönetmelik', 2002'deyse 'Organik Tarımın Esasları ve Uygulamasına İlişkin Yönetmelik' yürürlüğe girdi. 2004'de organik tarım kanunu kabul edildi ve böylece organik üretimin kurallarının belirlenmesi, kontrol mekanizması kurulmuş oldu.
Türkiye'de en çok organik üretim Ege bölgesinde yapılıyor(% 39). İkinci sırada Akdeniz (% 24), üçüncü sırada İç Anadolu (% 11) bölgesi geliyor.